Kayseri’de Bir Akşam ve Başlayan Soru Kayseri’nin akşamları hep aynı kokar benim için. Soğuyan taş sokaklar, uzaktan gelen pide fırınlarının dumanı, tramvayın metal sesi… 25 yaşındayım ve hâlâ bazı akşamlar sanki ilk kez bu şehri görüyormuşum gibi hissediyorum. O gün de öyleydi. Üniversiteden sonra işten çıkmıştım. Yorgunluk sadece bedenimde değil, zihnimde de ağır bir yük gibi duruyordu. Terminale doğru yürüdüm; bazen hiçbir yere gitmeyecek olsam bile otobüs terminaline gitmeyi severim. İnsanların gidişleri bana iyi gelir, sanki kendi içimdeki sıkışmışlığı da bir yerlere gönderiyormuşum gibi. O akşam orada onları gördüm. İki yabancı. Ama “yabancı” kelimesi bile eksik kalıyor bazen. Sanki şehirden…
Yorum Bırak